DEVLETİN VAZGEÇEMEYECEĞİ SORUMLULUK
Türkiye’de çocuk suç oranları artık istatistik değil, bir güvenlik ve beka meselesidir.
Suça sürüklenen çocuk sayısı artıyor, yaşlar düşüyor, suçlar ağırlaşıyor.
Hırsızlıkla başlayan dosyalar bugün uyuşturucu, şiddet ve çeteleşmeye evriliyor.
Bu tablo sürpriz değildir; bu tablo göz göre göre gelmiştir.
Yoksulluk, parçalanmış aileler, denetimsiz sokaklar, dijital çürüme, eğitimden kopuş ve yıllardır ertelenen sosyal müdahaleler bu artışın gerekçeleridir.
Ama asıl neden şudur;
Devlet, çocuğu zamanında merkeze almamıştır.
Bugün suçlu diye damgalanan her çocuk, dün korunması gereken bir uyarıydı.
Ama sistem o uyarıları ya okumadı ya da görmezden geldi.
ARTIK BAHANE DÖNEMİ BİTMİŞTİR
“Aile sorumludur” diyerek geri çekilmek, devlet aklı değil, devlet zaafıdır.
Aile kutsaldır ama dokunulmaz değildir. Çocuğun zarar gördüğü yerde hiçbir gelenek, hiçbir sosyolojik hassasiyet devletin elini bağlayamaz.
Bu nedenle Türkiye, önümüzdeki yılı ÇOCUK HAKLARI YILI ilan etmelidir.
Ama bu ilan afişlerle, sempozyumlarla, iyi niyet cümleleriyle değil;
radikal bir uygulama değişikliğiyle anlam kazanır.
ÇOCUK DEVLETİN EMANETİDİR
Çocuk, sadece bir hanenin değil; devletin asli sorumluluğudur.
Aile yapısı çökmüşse, şiddet varsa, ihmal varsa, istismar varsa; devletin tereddüt etme lüksü yoktur.
Risk altındaki çocuklar;
Sadece izlenemez
Sadece raporlanamaz
Sadece uyarı verilemez
GEREKTİĞİNDE AİLEDEN ALINIR, DEVLET TARAFINDAN YETİŞTİRİLİR.
Bu bir koparma değildir.
Bu bir kurtarma operasyonudur.!
YETİŞTİRİCİ DEVLET MODELİ ŞARTTIR
Devlet, çocukları depolayan bir koruma anlayışını terk etmelidir.
Yerine; eğiten, yönlendiren, disiplin kazandıran, ahlak ve aidiyet inşa eden yetiştirici bir devlet modeli kurulmalıdır.
Bu merkezlerde;
Psikolojik destek sürekli olacak
Eğitim bireysel takip edilecek
Spor, sanat ve meslek zorunlu olacak
Rol model yetişkinlerle temas sağlanacak.
Disiplin olacak ama şefkat esas alınacak
Bu çocuklar “koruma altında” değil, devlet eliyle geleceğe hazırlanıyor olacak. Enderun misali.
AİLEYE ŞANS, ÇOCUĞA ÖNCELİK
Aile rehabilite edilebiliyorsa desteklenir.
Ama çocuğun zarar gördüğü her durumda öncelik aile değil, çocuk olur.
Çocuğun üstün yararı;
Gelenekten
İdeolojiden
Bürokratik korkulardan
Siyasi çekingenlikten
Daha üstündür.
MASA BAŞI DEĞİL, SAHA DEVLETİ
Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, rapor üreten değil; sahada olan bir güç hâline gelmelidir.
Mahalle mahalle, okul okul, ev ev risk taraması yapılmalıdır.
Sosyal çalışmacı, psikolog ve çocuk gelişim uzmanı krizden sonra değil, krizden önce müdahale etmelidir.
Çocuklar rakam değildir.
Çocuklar projelerin dipnotu değildir.
Çocuklar devletin namusudur.
SON SÖZ
Bir çocuğu ailesinden almak zor bir karardır.
Ama bir çocuğu suça, çeteye, karanlığa teslim etmek daha büyük bir suçtur.
Çocukları koruyamayan bir devlet, geleceğini koruyamaz.
Bir çocuk kaybedilirse, sadece bir hayat değil; bir nesil eksilir.
Önümüzdeki yıl ÇOCUK HAKLARI YILI ilan edilmelidir.
Ve bu yıl, devletin çocuklara şu sözü verdiği yıl olmalıdır;
“Seni ihmal etmeyeceğim.
Gerekirse seni ben yetiştireceğim.”
Selam ve Dua İle
Ne Zaman İnsan Oluruz?
"Geleceğimiz olan, çocuklara sahip çıktığımızda"
Kaynak: Yeni Sakarya GAzetesi
