Benim bir yanım hep çocuk kaldı,
Cam kenarında hayal kuran o sessiz yanım.
Bir kuşun kanadına tutunur hâlâ,
Rüzgârla konuşur, güneşe gülümserim.

Yıllar geçti, takvimler yoruldu,
Ama içimdeki masumluk hiç eskimedi.
Bir çikolatanın mutluluğuna sığarım bazen,
Bir yaprağın düşüşüne dalarım sessizce.

Bedenim susar, ruhum koşar,
Bir parmakla dünyalar kurarım.
Kelime kelime özgürleşirim,
Her satırda biraz daha uçarım.

Benim bir yanım hep çocuk kaldı,
Kırgın değil, umutla direnen.
Çünkü bilirim:
İçindeki çocuğu yaşatan, hayata yenilmez.

Rukiye Türeyen / Engelsiz Dizeler

KAYNAK: YENİ SAKARYA GAZETESİ