Ramazan ayı, yüreklerimizin kapılarını aralayan bir hüzünle ve umutla doludur. O uzun oruç günleri, sabırla geçen vakitler… Şimdi geriye dönüp baktığımda, her günün bana sabrı, şükretmeyi ve sevgiyi öğrettiğini görüyorum.
Bayram geldiğinde, insanlar birbirine sarılır, ellerini öper, gülüşler paylaşır. Ben her bayram, biraz farklı hissederim. Ellerim, herkesin sıcaklığını tutamaz belki, ama yüreğimle hissederim her gülümsemeyi, her dua eden gözleri.
Bu bayramın hüznü de var içimde. Babam artık yanımda değil. Onun gülüşü, ellerinin sıcaklığı, sessizce bana verdiği güven… Her bayram biraz eksik hissediyorum kendimi. Ama biliyorum ki, o da yüreğimde, dualarımda, hatıralarımda… Onu hatırlamak, onu anmak, bana onun sevgisini tekrar tekrar hissettiriyor.
Bayram, sadece tatlıların ya da hediyelerin günü değildir. Bayram, kalbimizin daha yumuşak attığı, kırgınlıkların biraz geri çekildiği, umut ve sevginin çoğaldığı gündür. Ben de kendi küçük dünyamda, dualarla, yüreğimde taşıdığım sevgilerle bayramı kutlarım. Babamı da dualarıma katmak, eksik olan her yeri biraz olsun tamamlamak demektir. Ayrıca yanımda olamayan ama rahmetli olan tüm yakınlarıma da Allah’tan rahmet diliyorum.
Gelin, bu bayram birbirimize ışık olalım. Kimi zaman sessiz bir selam, kimi zaman uzaktan bir dua… Yüreğimizin sıcaklığı, en güzel hediyedir.
Benim bayramım böyle geçer; sessiz, içten ve dua dolu. Ve biliyorum ki, Allah’a gönülden edilen her dua, uzakları yakın eder, eksikleri tamamlar, yürekleri birleştirir.
Babamın ruhu şad olsun. Bayramınız mübarek olsun.
Rukiye Türeyen – Engelsiz Dizeler
