Modern dünya bizi çoğu zaman sadece birer sonuç odaklı makineye dönüştürüyor. Sabahın telaşından akşamın yorgunluğuna kadar hep bir yerlere yetişmeye, bir sınavı geçmeye ya da bir sorumluluğu tamamlamaya çalışıyoruz. Bizi robotlaşmaktan kurtaracak şey, bu büyük hengamenin arasına sıkıştırdığımız küçük, zevkli rutinlerdir. Büyük hedeflerin hazzı büyüktür ama çabuk söner; oysa her gün tekrarlanan küçük bir ritüelin verdiği huzur çok daha kalıcıdır. En karmaşık ve stresli anlarda bile o rutinlere sadık kalmak, aslında kendimize verdiğimiz en değerli sözdür. Hele ki ülkece içinde bulunduğumuz şu zor günlerde, her sabah yeni bir ekonomik sıkıntıya uyandığımız bir atmosferde, insanın kendine nefes alacak bir alan bulması her zamankinden daha kıymetli. Bunun için çok büyük, "rafine, elitist" uğraşlara da lüzum yok. Zevkinize göre örneğin her pazar sakince araba yıkamak, her gün saat beşte çay içmek veya cuma akşamları film izlemek bile yeterli. Önemli olan, o anın hiçbir maddi karşılığı olmasa bile sadece zevk vermesi ve ruhumuzu doyurmasıdır. Bugünlerde bir hobi edinmek bile, onu hemen paraya dönüştürme kaygısıyla strese dönüşüyor. Oysa bir hobiden para kazanmaya başlayınca, o uğraş artık bir kaçış olmaktan çıkıp kaçmaya çalıştığımız döngünün ta kendisi haline geliyor ve anlamını yitiriyor. Bu durum biraz da tükenmez kalemin dolma kalemi yendiği günlerde başladı. Tükenmez kalem işlevsel ve hızlıdır ama dolma kalem bir zevktir. Varsın bir toplantının ortasında mürekkebiniz bitsin, varsın işler biraz aksasın, yeter ki siz o kağıda kendi seçtiğiniz renkle, zevkle yazın. Hayatı sadece hızlı, pratik ve sonuç odaklı yaşamak yerine, varsın mürekkebimiz elimize bulaşsın ama o anın tadı damağımızda kalsın. Rutinlerimizi kendimiz için birer güvenli liman kılmalıyız. Hayat ne kadar sert akarsa aksın, karşılık beklemeden yaşanan bu samimi zevkler asıl hazzı oluşturur. Çünkü günün sonunda bizi değerli kılan kaç sınav geçtiğimiz değil, ruhumuzu hangi renk mürekkeple beslediğimizdir.
Atalay Pekçetin
Kaynak: YENİ SAKARYA GAZETESİ
