2000 itibariyle dört sene boyunca Kocaeli Üniversitesi’nde çalıştım. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi (şimdiki adı Siyasal Bilgiler Fakültesi) İktisat Bölümünde...

Deprem sonrasıydı. Arslanbey Kampüsü yıkıldığı için, Tıp ve Mühen-dislik hâriç, neredeyse bütün fakülteler Hereke’de, Sümerbank Fabrikası’ndan tevarüs edilen taş binalarda tedrisat yapıyordu.

Ekseriyetle treni kullanırdım, Adapazarı ile Haydarpaşa arasında seyrüsefer eden treni... Hereke’de inerdim trenden, kısa bir yürüyüşün ardından dekanlık binasındaki küçük odama giderdim. Akşam işim bittiğinde aynı güzergâhı takip ederek geri dönerdim.

***

Bir gün ders arası verdim. Bahçeye inip bir sigara yaktım. Uzun boylu uzun saçlı fiyakalı bir öğrenci geldi yanıma. “Hocam” dedi, “sizden bir ricam var”. “Buyur” dedim. Özgüven katsayısı yükselmiş olarak, biraz daha yanaştı. “İşim gereği, dersleri kaçırıyorum. Muhtemelen devamsızlıktan kalacağım. Bana yardımcı olur musunuz?”

Sorguladım. İstanbul’da ikâmet ediyormuş. Müzisyenmiş. Yaşlı bir şarkıcı ile birlikte bir gece kulübünde [barda] çalışıyormuş. “Kim” dedim “kim bu yaşlı şarkıcı?” “Tanıyacağınızı sanmıyorum hocam” dedi. Kızdım. “Kim lan?” diye kükredim.

Şaşırmıştı. “Cem Karaca, hocam” dedi.

Şöyle bir baktım genç adama. Öfkelenmiştim. Bir şey söylemeye niyetlendim, sonra vazgeçtim. Sözün bittiği yerdeydik çünkü. Cem Karaca’yı tanınamamak olur mu yahu?

***

Akşam Adapazarı’na döndüm. Ertesi gün, çarşıya her çıktığımda yaptığım gibi, Burhan (Rençberoğlu) Abiye uğradım. Postane Sokağı’ndaki Şehir Palas Oteli’ne... “Otel” dediğime bakmayın. Burhan Abinin dededen kalma üç katlı binası, o tarihlerde artık otel filan değil, bir kaç sene önce bir arkadaşına sattığı zemin kat hâriç, tamamen âtıl vaziyette. Nitekim Yusuf Atılgan’ın romanına atıfla “Anayurt Oteli” diyoruz. Daha doğrusu, ben diyorum. O da susarak tasdik ediyor.

***

Burhan Abi, birinci kattaki girişi ofis olarak kullanırdı. Şimdilerde, zemin katı Mazlum Şekerleme’ye üst katları Değişim Yayınları’na ait olan o binaya Burhan Abinin bir çok arkadaşı uğrardı. Levent Sakallıoğlu, rahmetli İsmail Arzu Açıkel, Nezir Kayınoğlu, Mustafa Ak, elbette başkaları. Bu isimler ilk aklıma gelenler. Ve bildiğim kadarıyla, rahmetlinin en yakın arkadaşları.

Güzel sohbetler olurdu. Teke tek kaldığımızda dertleşirdik. Derin bir Beşiktaşlı olmasını paranteze alalım, Burhan Abi ile müştereklerimiz çok fazlaydı. Mesela, ikimiz de Cem Karaca hayranıydık.

***

Merdivenin yanındaki o dar ama uzun ofise girer girmez, adeta nefes almadan bir gün önce yaşadığım hâdiseyi anlattım Burhan Abiye.

“Neden öğrenmedin? Nerede, hangi barda çalışıyormuş?” diye sordu. Sitemkâr bir tını vardı soruda. Çok doğru söylüyordu. Sorup öğrenmeliydim. Nerede sahneye çıkıyormuş Cem Karaca?

“Öğrenirim abi” dedim. “Öğren ki gidelim, âhir ömrümüzde, bir kez daha canlı dinleyelim Cem Karaca’yı” diye karşılık verdi. “Gidelim. Felekten bir gece çalalım.”

***

Gençlik yıllarımda iki defa canlı dinlemiştim Cem Karaca’yı. Adapazarı konserlerinde... Bir defasında Rençberoğlu’nun Şehir Palas’ının yanı başındaki Yıldız Sineması’nda çıkmıştı sahneye, bir defasında da İzmit Caddesi üzerindeki Kapalı Spor Salonu’nda...

1970’lerin ikinci yarısıydı. Ve ben lise öğrencisiydim. Ülke zor günlerden geçiyordu. Ufuklar kararmıştı, alacakaranlık çökmüştü. Siyasi ve ideolojik bölünmüşlük had safhadaydı. Gençler ölüyordu.

Cem Karaca, şarkılarında bir taraftan mülksüzlerin [baldırı çıplakların] dertlerini anlatırken bir taraftan da müesses nizama itiraz ediyordu. Kendini sol’da tanımlayan gençlerin gözünde önemli bir şahsiyetti... O gençlerden biri olarak, ben de Cem Karaca’nın albümlerini alıyordum, konserlerine gidiyordum.

***

Öğrenemedim, dolayısıyla Cem Karaca’yı son bir kez seyretme imkânını yitirdik. Ben, uzun saçlı, uzun boylu müzisyen öğrencinin izini sürerken acı haber geldi. Cem Karaca artık yok. İşin kötüsü, cenazeye de gidemedik.

Her biri ayrı güzel, çok şarkı bıraktı Cem Karaca. Saymakla bitmez. Hemen hemen hepsini bilirim. Bir kısmı ezberimdedir.

Bana sorarsanız, o şarkıların en güzeli ne Tamirci Çırağı’dır ne Namus Belası’dır ne de Islak Islak... Mor Peşembe’dir. Zira rahmetlinin Mor Perşembe’de söyledikleri ile gençlik dönemimde yaptığım İstanbul seyahatlerinin bana hissettirdikleri bire bir örtüşür.

İtiraf ediyorum, hâlâ öyledir. Her gittiğimde, o “Bizans eskisi şehir” bütün müktesebatımı, birikimimi, kazanımlarımı, yâni özgüvenimi rehin alır. Vapurlarıyla, martılarıyla, kaldırımlarıyla, camileriyle, çarşılarıyla koca İstanbul, “cebimdeki taşra damgalı lise diplomasının bir köfte ekmek parası bile etmeyeceğini” haykırır: “Bir kasım ikindisi günlerden mor perşembe / Düşlerin can çekişip yalanın başladığı yerde / Cebindeki taşra dam-galı o lise diploması / Bir köfte ekmek parası bile etmez ki bu şehirde...”

***

Cem Karaca ile ilgili son olarak şunu söylemeliyim. Rahmetli, yurtdışında ikâmet etmek mecburiyetinde kaldığı senelerde, bilhassa babasının vefatının ardından “inançlarını sürekli gözden geçiriyor, tashih ediyor”, kendini sorguluyor: “Daha düzgün bir hayat yaşamak için ne yapmam lâzım.”

Netice itibariyle yepyeni bir Cem Karaca inşa ediyor: “Bu dünyada sevilecek bir şey varsa şayet, o şey ne paradır ne bir hâtunun mah cemalidir ne de şandır şöhrettir. Sevilmesi, yâr diye anılması gereken tek şey var, o da yüce Allah’tır.”

Ve “Allah Yâr” diye haykırıyor. Sonrası mâlum. Bu güzel haykırışla, bu başyapıtla Rabbine gidiyor: “Üç var, yedi var / On iki var, kırk var / Altı bin altı yüz altmış altı inen var / Allah yâr yâr / Allah yâr yâr / Allah yâr yâr / Allah yâr”. Allah onu cennetine koysun.

KAYNAK: YENİ SAKARYA GAZETESİ