Ateş düştü şehidim,
Göğün rengi değişti o an.
Bir çocuk sustu, bir ana yandı,
Bir bayrak sessizce dalgalandı.

Dağların bile dili tutuldu,
Sessizlik çöktü ovaya.
Rüzgâr, tüfeğinin kokusunu taşıdı,
Bir dua gibi dolandı her yana.

Sen gittin…
Ama bir boşluk kalmadı,
Yerine ağıt doldu,
Yerine gurur, yerine vefa.

Ateş düştüğü yeri yakmaz da,
Yürek taşıyanı yakar.
Çünkü sen gidince biz eksildik,
Ama bu toprak büyüdü biraz daha.

Toprakta değil artık adın,
Bayrak gölgesine yazıldı.
Biz seni unutmadık şehidim,
Her sabah adınla başlar dualar.

Şiir: Rukiye Türeyen

Kaynak: YENİ SAKARYA GAZETESİ