“Benim çocuğum sebze yemiyor” cümlesi, bir diyetisyen olarak en sık duyduğum ifadelerden biri. Oysa yıllardır edindiğim deneyim bana şunu net şekilde gösteriyor: Çocuklar sebzeyi sevmez değil, çoğu zaman sebzenin sunuluş biçimini reddeder.
Çocuklar için beslenme yalnızca doyma ihtiyacı değildir; aynı zamanda bir keşif, bir oyun ve bir alışkanlık sürecidir. Sürekli haşlanmış, rengi solmuş ve kokusu ağır sebzelerle karşılaşan bir çocuğun sebzeye mesafe koyması son derece doğaldır. Bu noktada ebeveynlerin yapması gereken şey, sebzeyi “yemek zorunda” olunan bir besin olmaktan çıkarıp, günlük hayatın doğal ve keyifli bir parçası haline getirmektir.
Sebzeyi sevdirmek için ilk kural, onu görünmez kahraman haline getirmektir. Çocuklar tabağında brokoli görmek istemeyebilir ama köftenin içindeki kabağı, omletin içindeki ıspanağı fark etmeden severek tüketebilir. Örneğin; kabaklı köfte (rendelenmiş kabak + kıyma + yumurta + galeta unu), sebzeli omlet (yumurta + rendelenmiş havuç + ince doğranmış biber), fırın mücver (kabak + yoğurt + yumurta + tam buğday unu) gibi tarifler hem besleyici hem de çocukların reddetmediği seçeneklerdir.
Bir diğer önemli nokta renk ve dokudur. Çocuklar renklere yetişkinlerden çok daha duyarlıdır. Tek renkli tabaklar yerine, göze hitap eden sunumlar tercih edilmelidir. Örneğin; fırında renkli sebzeler (patates + havuç + kabak + zeytinyağı), sebzeli makarna sosu (domates sosu + blenderdan geçirilmiş havuç ve kabak), sebzeli mini pizzalar (tam buğday lavaş + domates sosu + rendelenmiş sebze) çocuklar için oldukça cazip hale gelir.
Sebze tüketimini artırmanın en etkili yollarından biri de çocuğu mutfağa dahil etmektir. Sebzeye dokunan, doğrayanı izleyen, karıştıran çocuk; yemeğe karşı çok daha istekli olur. “Kendi yaptığım yemek” algısı, sebzinin önündeki en büyük bariyerleri ortadan kaldırır. Bu süreçte sebzeli krep (tam buğday unu + süt + yumurta + ince doğranmış sebze), sebzeli pancake (yulaf unu + yoğurt + kabak), sebzeli çorba (mercimek + havuç + kabak) gibi basit tarifler oldukça işe yarar.
Unutulmaması gereken en önemli nokta ise rol model olmaktır. Sebze yemeyen bir ebeveynin, çocuğundan sebze yemesini beklemesi gerçekçi değildir. Çocuklar söyleneni değil, yapılanı taklit eder. Ailece aynı sofrada, baskı kurmadan, tehdit etmeden yemek yemek; sebze ile olan ilişkiyi zamanla olumlu yönde değiştirir.
KAYNAK: YENİ SAKARYA GAZETESİ
