Ben yüz kelimeyi seçtim köşe olarak kendime. Ne bir eksiğini, ne bir fazlasınıyazmamaya çalışarak yol yürümek istedim, yavaş tempoda. Yazılarımın periyoduhaftada bir olsun
dedim. Bu sefer kararlı ve azimli olacaktım. Ama sonra yine piston aşağı oldum sonunda.
Öyle şeyler yaşanıyor ki bazen kelimelerin biri de bini de anlamsızlaşıyor. Yüzkelime de arada kalıyor böylece. Tam ritmimi buldum derken duruveriyorsun.Fakat bir parmak şıklıyor, bir ıslık ötüyor, ‘Bir silkelen’ diyerek kendine geliyorsun.Bu bazen yazıların
devamını soran bir dost da olabiliyor. O zaman konusuz, düz yazmak dayetebiliyor. Mor salkımlı bir çardakta otururken Çark Mesire’de aklıma gelenlerbunlar şimdilik.
Kemal Uyar
KAYNAK: YENİ SAKARYA GAZETESİ
