İnsan herkesi kendisine yaklaştırmaz. Bazı insanlarla arasında görünmez mesafeler vardır. Ne kadar yakın olurlarsa olsunlar, herkesin geçemediği kapıları, dokunamadığı duyguları, öğrenemediği tarafları bulunur.
Çünkü insan, kendisini korumayı öğrenir. Herkese aynı açıklıkla yaklaşmaz, herkese aynı yerden bakmaz.
Ta ki âşık olana kadar...
Aşk, insanın bir başkasına karşı oluşturduğu mesafeyi yeniden şekillendirir. Normalde kimsenin yaklaşmasını istemediğiniz yerlerde birinin varlığına alışmaya başlarsınız.
Onun sizi merak etmesi hoşunuza gider. Sorduğu sorulara cevap vermek, hayatınızdan bahsetmek, düşüncelerinizi paylaşmak istersiniz.
Hatta bazen kendinize bile itiraf etmekte zorlandığınız duyguları onunla paylaşırken bulursunuz kendinizi.
Aşık olduğunuzda yalnızca birini hayatınızda istemezsiniz; onun da hayatınıza girmesini istersiniz.
Bir mesajını beklemek, sesini duymak, gününüzün en sıradan anını onunla paylaşmak istersiniz. Size yaklaşmasına, sizi tanımasına, alışkanlıklarınızın arasına karışmasına izin verirsiniz.
Başkalarının varlığından rahatsız olduğunuz yerde onun varlığı size iyi gelir.
İşte aşkın en özel tarafı da budur. Bir insanın size yaklaşmasını istemek, ona kendinizden bir parça göstermekten korkmamak ve onunla aranızdaki mesafeyi isteyerek kısaltmaktır.
Elbette aşk, kişinin kendisinden vazgeçmesi değildir.
Sınırlarını ortadan kaldırmak, kendi değerinden ödün vermek de değildir.
Aksine, kendiniz olarak kalırken bir başkasına da yanınızda yer açabilmektir.
Aşk, herkese kapalı tuttuğumuz kapıyı bir insan için aralamak, onun bize yaklaşmasına ve en derinimize dokunmasına izin vermektir. Yalnızca sevilmeyi değil, sevdiğin insan tarafından bütün yönlerinle keşfedilmeyi de istemektir.
Sevgilerimle...
Mail: [email protected]
Kaynak: Yeni Sakarya gazetesi
