Din ve iktidar arasındaki o kadim, karmaşık ve çoğu zaman tehlikeli dans, tarih boyunca toplumların kaderini belirleyen en temel dinamiklerden biri olmuştur.
İktidar sahipleri, dini kurumları ve söylemleri kendi meşruiyetlerini sağlamlaştırmak, kitleleri itaatkar kılmak ve statükoyu kutsamak için kullanmayı daima cazip bulmuşlardır. Minberden yükselen ses, muktedirin kılıcını kutsadığı sürece el üstünde tutulur; cami, devletin ideolojik aygıtının en kusursuz dişlisi olarak işlev görür.
Ancak DİNİN, o evcilleştirilemez, ADALETİ EMREDEN ÖZÜ uyanıp da haksızlığı, hırsızlığı ve zulmü sorgulamaya başladığında, MİNBER bir anda dünyanın en tehlikeli, en "sakıncalı" kürsüsüne dönüşüverir.
Bugün ülkemiz, tam da bu sarsıcı uyanışın ve bu uyanışa karşı gösterilen o panik dolu devlet refleksinin tam ortasında duruyor. Adana ve Muş’tan, sıradan gibi görünen ama aslında sistemin fay hatlarını yerle bir eden iki imamın yükselttiği ses, siyasetin ve din bürokrasisinin o yazılı olmayan itaat anlaşmasını paramparça etmiştir. Bu ses doğrudan doğruya kanayan yaramızdan; özel dikim takım elbiselerin arkasına saklanan yozlaşmadan, adam kayırmacılıktan ve kurumsallaşmış çürümüşlükten bahsetmektedir.
Yüreğir Merkez C. İmamı M. İslam’ın hutbesinde kurduğu cümleler, hesap verme-den güç kullananlar için bir kabus kadar gerçek, bir neşter kadar keskindir: “Kravatlı hırsızlar, vallahi camideler, vallahi saftalar. Sizinle omuz omuza secdedeler.”
Bu sözler, sıradan bir irşat faaliyeti değildir; modern çağın riyakarlığına karşı yapılmış cerrahi bir müdahaledir. "Kravatlı hırsız", kurumsallaşmış talanın, yasal kılıfına uydurulmuş soygunun ve modern yolsuzluğun en kusursuz sembolüdür.
Sokaktaki çaresiz hırsızın aksine KIRAVATLI HIRSIZ; borsalarda, fonlarda, ihale masalarında ve bürokrasinin steril koridorlarında operasyon yapar, çaldığını yasal boşluklarla ve resmi imzalarla aklar. Ancak işin en korkunç ve en ironik yanı, bu figürün toplumsal meşruiyet ve ilahi bir af arayışıyla CAMİNİN EN ÖN SAFINDA yer tutma cüretini göstermesidir. İmam, namuslu vatandaşla omuz omuza secdeye varan o takım elbiseli adamı işaret ederek, homojen ve masum bir "cemaat" illüzyonunu yıkmıştır.
CAMİ, sadece bir ibadethane olmaktan çıkmış, KİRLİ VİCDANLARIN AKLANDIĞI, toplumsal statülerin din kisvesi altında pazarlandığı bir aklama merkezine dönüşme tehlikesiyle yüzleşmiştir. Yetkililerin bu hakikat karşısındaki ilk refleksinin söz konusu VAAZIN GÖRÜNTÜLERİNE ERİŞİM ENGELİ getirmek olması, aslında derin bir suçluluk psikolojisinin ve devasa bir paniğin dışavurumudur.
Bunun yankıları henüz bitmemişken, Muş’taki Salih/Muhlise Çağlayan C. İmamı M. İlci’nin sözü, polemiğin boyutunu bireysel riyakarlıktan sistemi bir çöküşe taşımıştır. İlci’nin uyarısı, hem tarihsel bir feryat hem de inkar edilemez bir sosyolojik tespittir: “Benim yakınım, benim adamım, benim partimden, benim yandaşım diyerek zalimi, hırsızı, arsızı, yolsuzu örtbas ederlerse, o devlet hastalanır ve ölür.”
Burada, siyasi aidiyetin bir "dokunulmazlık zırhına", parti üyeliğinin veya kan bağının “adaletin terazisini bozan bir ağırlığa” dönüştüğü yerde, devlet bir hak ve hukuk garantörü olmaktan çıkar, imtiyazlıların bir araya geldiği bir suç ortaklığına, bir menfaat sendikasına dönüşür.
Devletler dışarıdan gelen düşman ordularıyla yıkılmadan çok önce, içeriden gelen adaletsizlik virüsüyle çürürler. Hırsızı "bizden" olduğu için korumak, toplumun devlete olan güvenine doğrudan zehir enjekte etmektir. Basının, STÖ ve denetimin işlevsizleştiği, hakikatin her köşede boğulduğu bir iklimde, bu haykırışın bir cami minberinden gelmek zorunda kalması, devletin hesap sorma mekanizmalarının ne kadar ağır bir felç geçirdiğinin de en net göstergesidir.
Yıllar boyunca siyasi hegemonya, gücünü dini ve milli sembollerin etrafına ördüğü çelikten bir zırhtan almıştır. Siyasal iletişim, "Ezanlar susmaz, bayraklar inmez" hamaseti üzerine inşa edilmiş, muhafazakar değerlerin devleti eski elitist çürümüşlükten arındıracağı vaadiyle kitleler konsolide edilmiştir.
Ancak, o susmayacağı vadedilen ezanın içinden kopup gelen gerçek bir adalet, dürüstlük ve hesap verebilirlik talebi, yeni güç sahiplerinin ekonomik ve siyasi menfaatlerine dokunduğu anda, bütün o devasa hamaset iskambil kağıdından bir kule gibi yıkılmaktadır. Ezanları susturmamakla övünerek, sırf kendi yozlaşmış düzenleri devam etsin diye ezanın okunduğu minberdeki imamları susturmaya çalışmak, kelimenin tam anlamıyla bir meşruiyet intiharıdır. Bu durum halka: Minber, sadece MUKTEDİRİ övdüğü ve statükoyu kutsadığı sürece kutsaldır. İmam, kendisine verilen ezberlenmiş metnin dışına çıkıp, kravatlı hırsızlardan, adam kayırma ve partizanlıktan bahsetmeye başladığı an, o artık bir din adamı değil; susturulması, sansürlenmesi, "erişiminin engellenmesi" gereken bir güvenlik tehdidine dönüşmektedir.
Bu kepazelik, dinin sadece bir siyasi garnitür olarak görüldüğünün en çıplak ispatıdır. Bir vaaza, bir hakikat çığlığına erişim engeli getirmenin, o çığlığı yok edeceğini sanmak, modern güç zehirlenmesinin en trajikomik yanıdır. Mustafa İslam’ın videosunu yasaklamak, "kravatlı hırsız" imgesini halkın zihninden silmez; aksine, o imgeyi altını kalın çizgilerle çizerek tarihe kazır. Devletin bir kurumu, yolsuzluğa dair genel bir eleştiriyi apar topar yasakladığında, sokaktaki vatandaş doğal olarak şu soruyu sorar: "Bu sözler kimin canını yaktı? O aynada kendi yüzünü gören, o kravatlı hırsızların hamisi kim?" Yerel bir camide edilen sıradan bir vaaz, sansür mekanizmasının tahammülsüzlüğü sayesinde bir anda ulusal bir direniş manifestosuna dönüşür. Sesleri kısmaya, imamları susturmaya yönelik bu zorba çabalar, hakikatin gücünü azaltmaz, sadece onu daha derine, toplumun öfkeyle bilenen vicdanına hapseder.
Şu an şahit olduğumuz şey, devletleştirilmiş bir din anlayışı ile gerçek, vicdani inanç arasındaki o kaçınılmaz, o büyük boşanmadır. Din, iktidarın tekelinde bir rıza üretim makinesine dönüştürüldüğünde ruhunu kaybeder. Oysa inanç, en saf haliyle adaleti emreder. Güçlünün zayıfı ezmemesini, hazinenin hırsızlardan korunmasını, liyakatsizliğin reddedilmesini şart koşar. Adana ve Muş’taki bu cesur din adamları, aslında sadece inandıkları dinin en temel, en asgari şartlarını hatırlatmışlardır. Hırsızlığın, yolsuzluğun ve partizanlığın karşısında susan bir dinin, din değil sadece kitleleri uyuşturan bir afyon olduğunu topluma yeniden göstermişler
Kravatlı hırsızlara ve onları koruyan partizan düzene karşı yükselen bu feryat, gelip geçici bir haber bülteni veya sıradan bir sosyal basın tartışması değildir. Bu, toplumsal fay hatlarının kırıldığı o büyük andır. Silah haline getirilmiş dindarlığın ve araçsallaştırılmış hamasetin sınırlarının çizildiği yerdir. Medyayı kontrol edebilirsiniz, bürokrasiyi kendi arka bahçenize dönüştürebilirsiniz, gece yarıları sansür kararları aldırabilirsiniz; ancak insan vicdanını sonsuza dek karantinaya alamazsınız. O söz bir kere minberden düşmüş, o ok yaydan bir kere çıkmıştır. Kravatlı hırsızlar en ön safta deşifre edilmiş, liyakatsizliğin devleti nasıl içten içe çürütmeye çalıştığı en yalın, en sarsıcı haliyle teşhis edilmiştir.
İmamın dediği gibi; adalet hırsızı korumak için toprağa gömüldüğünde, devlet gerçekten hastalanır ve ölür. Ve tarih defalarca şahitlik etmiştir ki; hiçbir erişim engeli, bu gerçeğin üstünü örtmeye yetmez. (G.Dihkan’dan biraz kısaltılarak alıntılanmıştır.)
Kaynak: YENİ SAKARYA GAZETESİ