İncirlik Mahallesi’nde büyüdüğünü anlatan Karataş, bir yanlarının Faroz Mahallesi, diğer yanlarının Yenimahalle olduğunu belirterek, “Sertliğin mertlikle, yoksulluğun onurla yürüdüğü sokaklardı buralar” ifadelerini kullandı. O dönemlerde paylaşmanın bir erdem değil, hayatın doğal akışı olduğunu vurgulayan Karataş, mahalle kültürünün dayanışma üzerine kurulu olduğunu anlattı.
“Fakirlik Kusur Değil, Haysiyetti”
Yazar, iftar vakti yaklaştığında evlerde farklı bir zamanın başladığını dile getirerek, sabır ve umudun aynı sofrada buluştuğunu söyledi. “Kimse ‘Ne var?’ diye sormazdı; ‘Var mı?’ demeyi bilirdik” sözleriyle o yıllardaki kanaat anlayışını özetledi.
Ocakta kaynayan tek tencerenin herkese yettiğini ifade eden Karataş, ekmek bölünürken adaletin, su pay edilirken merhametin olduğunu belirtti. Fakirliğin gizlenmesi gereken bir kusur değil, taşınması gereken bir haysiyet olduğunu vurguladı.
“Eskiden Fakirdik Ama Aç Değildik”
Geçmişte iftar sofralarında ekranların değil yüzlerin olduğunu söyleyen Karataş, ilk yudum suyun kalpte şükre dönüştüğünü anlattı. Tatlının bazen olmadığını ancak gülüşün eksik kalmadığını belirten yazar, komşuluk ilişkilerinin güçlü olduğu günleri özlemle andı.
Bugünün sofralarını da değerlendiren Karataş, çeşitlerin arttığını ancak kanaatin azaldığını ifade ederek, “Eskiden olmayanla utanılmazdı; şimdi olan yetmez görülüyor” dedi. İftarın nefsin terbiyesi olmaktan çıkıp bir vitrine dönüştüğünü belirten yazar, israfın şükrün önüne geçtiğini dile getirdi.
“İnsanı Doyuran Mide Değil, Vicdandır”
Yazısının sonunda çocukluğunun iftarlarını özlediğini ifade eden Osman Karataş, “Azla yetinmeyi bilen insanları, doymadan kalkmayı erdem sayan sofraları özlüyorum” dedi.
Karataş, “Eskiden fakirdik ama aç değildik. Bugün tokuz ama doyumsuzuz” sözleriyle yazısını noktalarken, “Selam olsun yüksek seciyeli onurlu günlere” ifadelerine yer verdi.
Yazar, köşesinin sonunda ise “Ne zaman insan oluruz? Mukayesede adil olduğumuzda…” cümlesiyle okurlarına anlamlı bir mesaj bıraktı.
FotoğraF: Sosyal medya
