SEÇME TÜRK ATASÖZLERİ VE DEYİMLERİ ( 37 )

24 Ocak 2020, Cuma - 16.00

OSMAN KARAGÜZEL

              *İnsan düştüğü yerden kalkar.

              *İnsan ektiğini biçer.

              *İnsan göre göre hayvan süre süre alışır.

              *İNSAN DOĞDUĞU YERDE DEĞİL, DOYDUĞU YERDE YAŞAR.

              *İnsan hatasız olmaz.

              *İnsan kah olur dağı kaldırır, kah olur darıyı kaldıramaz.

              *İnsan kanatsız kuştur.

              *İnsan kıymetini, insan bilir.

              *İNSAN İNSANIN AYNASIDIR.

              *İnsan kocalmakla gönül kocamaz.

              *İnsan, nisyandan hali olmaz.

              *İnsan olmayan, insan kadrini bilmez.

              *İNSAN İNSANIN RAHMANI, İNSAN İNSANIN ŞEYTANI.

              *İnsan öleceğini bilse, mezarını kendi kazar.

              *İnsan sevdiği şeyi çok söyler.

              *İnsan sözünden, öküz boynuzundan tutulur.

              *İNSAN KOCAR, GÖNÜL KOCAMAZ.

              *İnsan taştan pek, gülden naziktir.

              *İnsan yanılmakla alim olur.

              *İnsana kardeş gibi yar, Irak gibi diyar olmaz.

              *İNSAN MÜREKKEP YALAMAKLA ALİM OLMAZ.

              *İnsanı arkadaşı azdırır.

              *İnsanı görürsün, yüreğindekini ne bilirsin.

              *İnsanı ümit, deveyi hamut yaşadır.

              *İNSAN OLAN BİR KERE YANILIR.

              *İnsanı zaman kadar terbiye eden bir şey yoktur.

              *İnsanın aklı acıyan yerinde.

              *İnsanın alacası içinde,  hayvanın alacası dışında.

              *İNSANA DAYANMA ÖLÜR, AĞACA DAYANMA KURUR.

              *İnsanın aynası ef’ali (fiilleri, işleri)dir.

              *İnsanın değeri sözünden belli olur.

              *İnsanın eti yenmez, derisi giyilmez, tatlı dilinden başka nesi var?

              *İNSANI GAM, DUVARI NEM YIKAR.

              *İnsanın gözü, yerin kulağı var.

              *İnsanın her zamanı bir olmaz.

              *İnsanın izzeti de elindedir, zilleti de.

              *İNSANIN ADI ÇIKMASINDAN, CANI ÇIKMASI HAYIRLIDIR.

              *İnsanın kendi mahiyetini bilmesi ne güçtür.

              *İnsanın kötüsü olmaz, meğer ki züğürt ola.

              *İnsanın soyu bir, huyu bindir.

              *İNSANIN GÖZÜNÜ BİR AVUÇ TOPRAK DOYURUR.

            *İnsanın söylemezinden, suyun şarlamazından korkulur.

            *İnsanın söz anlamazı, atın gem almazı

            *İnsanoğlundan her şey umulur.

            *İNSANIN YERE BAKANINDAN, HAYVANIN GÖĞE BAKANINDAN KORK.

            *İp kırıldığı yerden bağlanır.

            *İpe un serdi.

            *İpi, sapı yok.

            *İRFAN, SAHİBİNİ AZİZ EYLER.

            *İpin ucunu kaçırdı.

            *İpini kendi çekti.

            *İpiyle kuyuya inilmez.

            *İSLAMIN ŞARTI BEŞ, ALTINCISI HADDİNİ BİLMEK.

            *İpliği pazara çıktı.

            *İpsiz sapsız.

            *İpten kazıktan kurtulmuş.

            *İSPATINA MUKTEDİR OLMADIĞIN ŞEYİ SÖYLEME.

            *İrfanına turp sıkayım.

            *İrisini ipe, ufağını çöpe dizer.

            *İsmi var, cismi yok.

              KAYNAK: Türk Atasözleri ve Deyimleri 2, Milli Kütüphane Başkanlığı

YORUM EKLE

Haberler

Haber aranıyor...

Köşe Yazıları

Köşe yazısı aranıyor...